Bölüm -1-

Kirlenmiş elbiseleri ve yüzünde günlerdir kesilmemiş sakalı ile tıpkı babasını andırıyordu Kemal…

Nefes nefeseydi ve birden geldiklerini hissedip;

- sessiz, daha sessiz.

Ordan hemen uzaklaşmaları lazımdı. Ferit korkmuş, bu korku yüzünü sarartmıştı adeta.

Işaretimle dedi Kemal.

- üç dediğimde

- bir, iki…

- Ferit iyimisin ? Ferit , Fer…

Ferit olduğu yere yığılmış, karanlıktaki açık gözleri parlaklığını yitirmişti. Kemal Ferit’in nabzını kontrol etti. Nabzı zayıflamıştı Ferit’in. Dışardaki sis havası ve havlayan köpek sesleri Kemal’i biraz daha huzursuz etmişti ama belli etmiyordu. Kemal sırt çantasından içi su dolu matarayı çıkarıp, yüzünde üzüntülü binlerce parça dökülen, vücudu soğumuş, böyle olmasını istemeyen Ferit’in yüzüne serpti.

- Kemal : – Ferit uyan, uyan hadi, lütfen…..

Ferit 29 yaşında İstanbul’un batısında şirin bir semtli, kumral uzun boylu, mavi gözlü biriydi.

Kemal :

- Ali, siz ikiniz Ferit ile durun.

Ali tamam dercesine kafasını sallayıp, ikisi birden Ferit’e doğru gittiler..

Bölüm-2-

Gece yüzünü erken göstermişti sanki bugün. Hava kararmaya başlamış yakındaki ağaçlar havadaki yoğun sisten kaybolmuş gibi duruyordu. Ali Ferit’in sırtını ağaca yaslamış kolundaki yarayı kapatmaya çalışırken İbrahim ise etrafı seziyordu. Feritin durumu iyi değildi. 11 yaşında geçirdiği Akciğer Kanserini yenmiş, kendini iyi hissetmesini başarmış, ama hala kalıntılarını yaşıyordu. Ferit bir an başını kaldırmış gibi oldu…

Ali : – İyimisin ?

- İbrahim su…

- Al hadi

- Burdan gitmemiz lazım hemen…

Tam o sırada keskin ve büyük bir gök gürültüsü ile yağmur yağmaya başlamış ve hava iyice kararmıştı. Etraf sessizdi. Önceki köpek havlamaları yerini yağmur sesine bırakmıştı. Ferit nefes almaya başlamıştı ama titriyor ve üşüyordu. Bilindik bir durum değildi bu. Ali ve İbrahim olayın farkında ve olabildiğince soğuk davranıyorlardı. Çantasından suyu ve günler öncesinden kalan krakerleri çıkarıp Ferit’e verdi Ali.

Bekliyorlardı hala. Çünkü Kemal onlara burada kalın demişti. ” Kemal orta yaşlarda olaylar karşısında çok soğukkanlı olmayı başarabilen, kumral, orta yaşlarda biriydi. “

Yağmur kısa sürmüş durmuştu. Bir sessizlik bürümüştü etrafı. Kocaman bir ağacın dibindeydiler.Ali montunu Ferit’in üstüne koymuş ısınmasını sağlamıştı. Aniden İbrahim keskin kulaklarıyla birilerinin kendilerine doğru geldiğini hissetti. Ayak sesleri çoğalmaya ve yakınlaşmaya başlamıştı. Birden ellerini Ali ve Ferite vurup sessiz olmalarını işaret etti.

- Şştt… Birileri geliyor.

Ayak sesleri iyice yaklaşmıştı. İbrahim nefes almayı kesmiş, sırtını ağaca vermiş, elini uzattığı gibi küçük ağaç parçasını kavramış ve o anı bekliyordu. İyice yaklaşmışlar, mesafe iki , iki buçuk metre kadardı. İbrahim derin bir nefes alıp ayağa kalkacaktıki…

Uğultulu bir nefes ve haykırış ile birdenbire uyandı Kemal. Gördüğü kabus gibiydi.